På Bedřichov skistadion er det nysnø og nullføre laurdag formiddag. Sjølvsagt ikkje noko feste med 45 nede på stadion der ungane kosar seg med skirenn og vi gærne sklir att og fram. Låner voks hjå Rådmannen og justerer først med 50 og deretter 55. Går første stigninga til topps utan at skia får spikerfeste. Er likevel nøgd. Har fått blåst ut rusk i maskineriet. Veit frå før at grunnlaget ikkje er som ønska etter ein haust langt under pari.

Nede i Liberec er det tid for lunsj, voks- og lueshopping. Rådmannen masar om svarteboka, angiveleg etter påtrykk frå Presidenten. Teknekten står i mot. Teknektens svoger antydar at det kan vere ei passande bursdagsgåve, men boka får ligge i fred.

Natt til sundag regnar det i Liberec. Det snør heldigvis i Jizerských horách. Når bussen køyrer inn på parkeringa ved start syner eit termometer fem raude og eit anna null. Legg difor på 60 med gårsdagens feste i minne. Oppe ved ein kilometer står Tor Håkon Holte og advarer sterkt mot 60. Den tåler ikkje tørrsnøen som ligg i høgda. Han foreslår å dekke med 55 eller 50. Fast har same temperaturområdet, men den er det ingen som har. Dekker først med 55, men den iser før tokilometermerket.

Frå start er det berre å henge i stroppa og slite seg fram på glatta. Håper på feste når det stig skikkeleg på etter fem kilometer. Vekslar på å gå mellom spora og i sporet opp til platået. Litt for glatt i sporet og tendens til ising utanfor gjer det vanskeleg. Frå platået ved Rozmezí er det slutt på spor. Tar oss fram med ein skolengde mellom skia, men slit med at stavane går gjennom på sidene. Diagonal teknikk fungerer berre i laussnøen mellom hovudtråkka. Nyttar ikkje å vabbe frå side til side for å få tyngdeoverføring. Kvar passering kostar krefter. Registrer at han foran alltid brukar litt kortare tid i laussnøen. Etter to mil farer ei gruppe frå. Tenkjer det er berre ei mil att før tyngste stigninga er unnagjort og hiv innpå litt ekstra energi. Klarer å ta mot varm, udrikkeleg te ved bekken Jizerka før eg får orientert meg og får tak i sportsdrikke. Slit meg fram i motvind nå. Kikkar etter Rådmannen når løypene møtest etter 25 kilometer. Nei, han er nok i hælane på meg no. Tenkjer på at forholda ikkje er noko betre for han framom heller. Og tenkjer på gamla dagar då løparane kanskje forelska seg i Hennumpikene når dei stoppa opp for ein kopp buljong inni Nordmarka. Det er jo treningstur. Burde tatt oss tid til slikt og ikkje trippa opp bakken ved Smědava der Aukland malte Svärd i stykker i fjor. Fort går det ikkje, men får oppmuntrande tilrop frå ein norsk servicemann. Passerer toppen og sklir ned mot Na Kneipě der dei sist startande tuslar oppover. Fire kilometer med unnakøyring gjer godt. Finn nye krefter og for første gong på ein time tek eg att mange løparar.Vert framleis gått frå i småkneikene, men kompenserer med betre glid og tek att løparar som gjekk frå ein time tidlegare. Tanken om at det berre er ein treningstur er mest gløymt. Startar spurten med ei mil att frå Hřebínek sjølv om beina er fulle av syra og armane verker. Når me omsider kjem inn i spor er det mest slutt på viljen til å slåss. Rundar svingen inn i ein siste stakebakke som eg allereie har gått to gonger. Hovudet koplar ut ti sekund og bakskia blikket var festa på er brått 50 meter foran. Skitt! Tek meg saman og kjem inn på stadion saman med to andre i kvart vårt spor. Publikum heiar entusiastisk i det vi gir jernet. Klarer likevel ikkje meir enn så vidt å snike meg inn som nr to, fem meter bak førstemann.

Er godt nøgd med å ha fått ein lang treningstur og at avstanden fram til eliten ikkje vart større. ;) Løypeprofilen var like fin som venta. Første mila minnar om HK sjølv om den ikkje på langt nær er like tung. Siste femten er lette, men er slakare og har nokre fleire kneiker enn Birken. Det største minuset utanom igjensnødde spor var at Rådmannen og svogeren fekk bokført 45 minutt meir trening sundag. Men 75 km på to dagar er ikkje kvardagskost så treningsturen var på ingen måte bortkasta. Når me i tillegg fekk med oss mykje tsjekkisk mat, to timar vandring i Praha der vi passerte borgen med presidentpalassat og St.Vaclavs katedral, Karlsbroen og det astronomiske urverket saman med andre skiglade svenskar og nordmenn er det ikkje vanskeleg å tilrå turen.

Arrangøren, The North Face Ultra-Trail du Mont-Blanc, serverer kvart år ei rekkje delikate rettar for ultraløparar som er glade i fjell og storslått natur. Indrefileten er UTMB, hovudløpet på ca 160 km og opp mot 10 000 meter med klatring. Det har etterkvart vorte eit prestisjefylt løp, mest å rekne som eit slags VM i ultraterreng. I tillegg finst det eit mellomlangt løp, kalla TDS. Sjølv var eg ikkje kvalifisert for UTMB, og måtte ta til takke med veslesystra CCC. Med i underkant av 100 km og 5500 høgdemeter er ikkje nett CCC ein rusletur i parken heller.

Dei tre løpa trekkjer kvart år ein hærskare av mosjonistar og eliteutøvarar frå heile verda. Til dømes var det 1800 påmelde til CCC.

Starten gjekk i Courmayeur, ein liten by øvst i Aosta-dalen i den italienske delen av alpane. Rett før startskotet small, fekk me beskjed om at ruta var blitt endra grunna uvèr. Det innebar at løpet vart litt kortare (ca 92 km og 5100 meter klatring).

På førehand hadde eg meisla ut ein enkel strategie om å halde meg langt framme i feltet i starten, for slik å unngå den saktegåande køen opp mot Refuge Bertone, ca 2000 moh. Villmennene aller lengst framme var det sjølvsagt ikkje tale om å halde fylgje med. Dei 800 høgdemetrane opp til Refuge Bertone var seige, men så byrja eventyret. Neste del av løpet, ned mot Arnuva, gjekk på fin sti. Eit veldig utsyn med stolte og høgreiste alpefjell inspirerte til topp innsats.

Etter Arnuva gjekk det bratt opp mot den høgste toppen på turen, Grand Col Ferret (2500 moh). Igjen var det slit, sveitte og tårer, etterfulgt av ei ny storslått nedstiging, denne gongen mot Champex-Lac i Sveits. Me sprang forbi små landsbyar, og overalt vart me overøst med oppmuntringar. “Allez, allez” kom det frå store og små – heile vegen. Spesielt rørande var det å stoppe ved ei jente som hadde rigga til eit lite bord med vatn, saft og masse inspirasjon. Mest gudesendt skulle det vise seg, for akkurat på det tidspunktet var eg i trøbbel med væskebalansen.

Champex-Lac var ca halvvegs i løpet, og så langt gjekk det greit. Men etter å ha passert Martigny kom smellen. I ein lang, men ikkje altfor bratt bakke, stoppa det mest opp. Kvalmen kom veltande, og beina sa klart ifrå om at no var det slutt på moroa. Det var aldri tale om å gje seg, men herifrå og inn mot mål var det eit slit eg knapt kan hugse å ha opplevd før. Eg veksla mellom å gå og småtrippe. Ned mot sjekkpunktet i Vallorcine kom likevel motivasjonen litt attende, for no visste eg at det nærma seg mål. Men etter omlegginga av løypetrasêen var eg usikker på kor mange høgdemeter som gjenstod. Etter den opphavlege ruta skulle me over eit nytt fjell, 2100 moh. Det viste seg at dette var eit av fjella arrangøren hadde kutta ut, og det var like greit. For etter Vallorcine kom regnet og mørket. Med doggete briller, og blenda av ein bilist, presterte eg å ramle utfor ei bru, ca 15 km før mål. Heldigvis landa eg i ein kulp, og slapp såleis frå det utan skadar.

Siste delen inn mot Chamonix gjekk med dårleg sikt på ein steinete sti. Beina kjendest litt betre, men etter bukkene Bruse stuntet, eit småfall og fleire nesten-overtråkk tok eg det roleg. Fleire løparar suste forbi i mørkret, utan at kampinstiktet mitt vart kveikt. No handla det berre om å krype til Chamonix, i ein bit og utan skadar. Eg kom til mål etter 12 og ein halv time, heil men ikkje sæl. Siste halvdel av løpet er kanskje det svakaste eg har gjort nokon gong. I målområdet var det sjølvsagt: aldri meir!

Dagen etter bestemte eg meg for å delta på UTMB i 2012. Viss eg er så heldig å få plass.

Om eigen prestasjon stod til under godkjent, så var turen totalt sett ei frydefull reise. Chamonix er ein av dei flottaste byane eg har vore i. Stiane og naturen som kringset den er som skapt for uteaktivitetar. Visst er plassen ei turistmaskin, men likevel har det ikkje tippa over i ei vulgær pengedyrking. Og i motsetnad til småstadar i Noreg, der “byens beste burger”, baconpølser og andre kulinariske og helsefremjande matrettar ruvar på menykartet, finn ein i Chaminox eit svært torg med lokale matprodusentar, slakteforretningar og ostebutikkar med eit utval som gjer ein mest svimmel.

Sjølve løpa vert skipa til under etiske retningsliner som kan oppfattast som ei overflatisk og lettkjøpt fasade  for eit gjennomkommerst arrangement. Men det er meir i det enn fjas og tomme ord. Til dømes vert respekt for naturen håndheva på ein myndig måte. Det vert vist nulltoleranse mot forsøpling. Det er ikkje ein gong lov å leggje att bæsjen ute i det fri. Eigne posar for avføring kom som del av utstyrspakka me fekk utdelt før løpet. I Noreg legg turgåarar att ein svinesti av søppel og skrot over alt.

Løpet på Garmin Connect. Forerunner 110 tok kvelden etter sju timar, så fila er henta frå ein handholdt GPS. Han har nok vore litt for generøs med både kilometer og høgdemeter.

Me har valgt Bjørgahaug opp, Flya Inn og Lagsmeisterskapet som søylene i Giroen som ikkje skal ut av programmet.

Opningsrenn
Skiskyting utan skot, eller skotfritt som me kallar rennet i fri teknikk, kjem attende som opningsrenn etter eit kvileår. Lagsmeisterskapen vert siste test før Birken.

Vår med ein ny vri
Etter at Bjørgahaug Opp har opna vårsesongen er det klart for bukkestilling i Tempo Fortissimo, (Andante for femtiåringar) og samling på Café Herman etterpå. Rittet er flytt fram i tid for å bidra til at farten er på plass til ny lagsiger i Jølster rundt. Startordninga her er omvendt jaktstart med eitminuttsintervall. Det er einaste konkurranse utan fellesstart. Spurtkanonene og taktikkarane får sjansen i Dalavatnet Grand Prix. Før snøen går i Kvannaskar kjem årets nyskiping, GdS-extreme triatlon. Extreme fordi me må presse opp maksimal kapasitet mykje lengre enn i dei andre øvingane. Triatlon er dessutan uprøvd for samtlege i lauget(?) og difor heilt ope. Asfaltpiggen avsluttar vårsesongen i ei ny løype. Rulleskirennet har hatt to år med låg deltaking og får difor ny trase og tid på året. For det er ikkje aktuelt å kutte det ut i eit år med oppkøyring til Marcialonga(!).

Haust med spaning?
Flya Inn er som Lagsmeisterskapen siste test før Birken og arena for mange gode duellar der fleire ønskjer revansj etter sure tap i 2011. Størst deltaking i år var det på nyskipinga Stokkseteræset slik at den vert vidareført til neste år på bekostning av Hamrestølsrunden. Her var det dessutan fleire duellar på oppløpet slik at den passar fint inn i haustprogrammet. Også Flya Inn har anlegg for bra duellar og vert avslutninga neste år.

Konkurransar som ikkje nådde opp
Hamrestølsrunden er nemnt og kjem tilbake i 2013. Eiki – Kleppa er ein klassikar som fortener ein plass i giroen. 9 rundar på bane er ein annan målbar konkurranse. Sykling inn Huksdalen eller Grindsdalen er tilsvarande. Meir aktuelt er det med bakketempo i Henjavegen eller til Eggja. På ski er det aktuelt å gå friteknikk i ei av nabobygdane om det passar med terminlista til skikrinsen. Bjørgahaug opp frå Sanden er også aktuell. Sognefjordrennet skil seg frå dei andre konkurransane og kan kanskje bidra til jamnare konkurranse.

Helga 12.-13.11 vert Beitosprinten avvikla. Etter den tid vert tilhøva berre betre. Helga 25. – 27.11. er det klart for oss. Reis opp og et frukost, lunsj og middag med gode, gamle kjende! Gamle historier vert som nye! NB: Høve til å gå ut i snøen mellom måltida for dei som vil. Eg har bestilt rom på SAS Radisson. Bra tilbod no. Reknar med å reisa opp fredag den 25. på morgonen. For spørsmål, ring meg på 48 14 76 99.

Mvh Meklaren

PS

Eg erfarer at det florerer med skader og sjukdom, men til den tid burde dei fleste vera klare.

DS

Men det er fleire spreke og dristige systrendingar. Laurdag 2. juli i sommar gjekk Blinkskotet heile Skagastølstraversen, med Storen som ein av toppane. Og laurdag 3. september var ho til topps på Stetind, Norges nasjonalfjell. Altså to av dei nemnde drøymefjella i friluftsmagasinet.

Ein skremd far, med høgdeskrekk, blir forsøkt roa ned med at det er ulike ruter, med ulik vanskegrad. Som om det er noko trøyst, høgt er det uansett når ein først er kommen til topps. Eg meiner heilt klart at fjell skal gåast, ikkje klatrast!

Wikipedia:

Stetinden (1392 moh.), òg kalla Stetind og Stádda (samisk), ligg i Tysfjord kommune i Nordland fylke. Ein kan sjå den mektige «ambolten» frå minst sju prestegjeld, og fjellet har frå gammalt av vore eit karakteristisk seglingsmerke for sjøfarande langs Nordlandskysten. Fjellet vart hausten 2002 kåra til Noreg sitt nasjonalfjell.

Det vart gjort fleire forsøk på å klatre til topps av Stetind på siste halvdel av 1800-talet. Sommaren 1888 prøvde tyske Paul Grussfeldt og norske Martin Ekroll seg utan å lukkast. Året etter, i 1889, gjorde dansken Carl Hall og den norske fjellføraren Mathias Soggemoen eit nytt forsøk. Heller ikkje dei lukkas, men Carl Hall bygde ein varde på fortoppen som ligg om lag 500 m søraust for Stetind. Denne toppen, Halls fortopp (1314 moh.), vart kalla opp etter ham. Etter århundreskiftet prøvde William Slingsby seg, òg han utan å lukkas. Stetind vart første gang klatra 30. juli 1910 av Ferdinand Schjelderup, Carl Wilhelm Rubenson og Alf Bonnevie Bryn. Den første vinterklatringa vart gjort av Arne Næss, Ralph Høibakk og K. Friis Baasted i 1963 opp austveggen. Arne Næss og fire andre vart i 1966 dei første til å klatre til toppen via vestveggen.